O gece Loco pijamalarını giyip yatağına uzandı. Battaniyesini çenesine kadar çekti ve başını yastığına bıraktı. Oda yavaş yavaş sessizleşti.
Loco etrafına baktı. Ay ışığı, odadaki eşyaların gölgelerini duvara düşürüyordu. Gölgeler sanki hafifçe hareket ediyormuş gibi görünüyordu. Loco kendini sakinleştirmeye çalıştı ama içinde küçük bir tedirginlik vardı.
— “Karanlık bugün bana biraz farklı görünüyor,” diye fısıldadı.
Kalbini dinledi; biraz hızlı atıyordu. Battaniyesine biraz daha sokuldu.
“Belki de sadece gözlerimin alışması gerekiyor,” diye düşündü.
Loco gözlerini kapatıp bir süre bekledi. Fakat birkaç saniye sonra merakına yenilip yeniden etrafına baktı. Karanlık hâlâ oradaydı.
Bu kez gölgeleri tek tek incelemeye başladı.
“Acaba gözlerim bana oyun mu oynuyor?” diye düşündü.
Tam o sırada duvardaki gölgelerden biri hafifçe kıpırdadı. Loco gözlerini kısarak duvara baktı. Gölge önce ince bir çizgi gibiydi; sonra yavaşça yuvarlak, komik bir şekle dönüştü.
Derken odanın bir köşesinden küçük bir ses duyuldu:
— “Pırrt!”
Loco sesin geldiği yere baktı. Karanlığın içinde yuvarlak, kıpır kıpır bir şey vardı. Önce belli belirsizdi. Sonra esnedi, uzadı ve bir anda Loco’ya doğru zıpladı.
Loco hafifçe irkildi ama bakmaya devam etti.
Karşısında kar topuna benzeyen, bembeyaz ve yuvarlak bir varlık duruyordu. Üstelik çok komik görünüyordu. Küçüldü, büyüdü ve kendi etrafında döndü.
— “Ben Pırtlak’ım!” dedi neşeli bir sesle.
Loco şaşkınlıkla onu izledi. Pırtlak önce incecik uzadı, ardından yeniden top gibi yuvarlandı. Döndü, zıpladı ve küçük bir “pof” sesiyle yere oturdu.
Loco’nun yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Pırtlak bir anda balığa dönüştü ve havada yüzüyormuş gibi hareket etti. Ardından şapka oldu, eğilerek komik bir selam verdi. Sonra küçük bir kediye dönüştü ve yumuşak bir “miyav” sesi çıkardı.
Loco artık gülüyordu. İçindeki tedirginlik de yavaş yavaş azalıyordu.
Loco yeniden etrafına baktı. Oda hâlâ karanlıktı ama artık ona eskisi gibi görünmüyordu.
Pırtlak yuvarlanarak Loco’nun yanına geldi ve küçük bir “pof” sesi çıkardı.
— “Ben geceleri kendini biraz tedirgin ya da yalnız hissedenlerin yanına gelirim,” dedi.
— “Yani buraya benim için mi geldin?” diye sordu Loco.
Pırtlak neşeyle başını salladı.
— “Elbette! Sen rahatlayana kadar burada kalacağım.”
Pırtlak battaniyenin kenarına yerleşti.
— “Biliyor musun, karanlık aslında değişmez,” dedi. “Ama gözlerin alışana kadar bazı şeyler sana farklı görünebilir.”
— “Sonra ne olur?” diye sordu Loco.
— “Sonra dikkatlice bakarsın. Bazen karşına bir gölge, bazen bir oyuncak, bazen de ben çıkarım!”
— “Mesela sen mi?”
Pırtlak kendi etrafında döndü.
— “Özellikle ben!” dedi.
Loco’nun yüzündeki gülümseme büyüdü.
Pırtlak yavaşça şişip yeniden küçüldü.
— “Şimdi birlikte deneyelim. Yavaşça nefes al,” dedi. “Sonra sakince ver.”
Loco derin bir nefes aldı ve yavaşça verdi. Artık kendini daha rahat hissediyordu.
Etrafına yeniden baktı. Oda aynı odaydı. Eşyalar da aynı yerdeydi. Yalnızca gölgeler, gecenin ışığında biraz farklı görünüyordu.
Loco battaniyesine sarıldı ve gözlerini kapattı. Pırtlak da sessizce onun yanına kıvrıldı.
Loco huzurluydu.
Karanlık hâlâ oradaydı ama artık Loco’ya eskisi gibi görünmüyordu. 🌙
🌱 Bu hikâye ne anlatıyor?
Bazen karanlıkta tanıdığımız şeyler bize farklı görünebilir. Loco da önce biraz tedirgin oluyor. Ancak merak edip dikkatlice bakmaya başlayınca tedirginliği azalıyor ve yüzünde bir gülümseme beliriyor.
Bu hikâye, çocuklara karanlıkta bazı şeylerin olduğundan farklı görünebileceğini ve bizi tedirgin eden bir şeye biraz daha dikkatli baktığımızda bambaşka bir şey keşfedebileceğimizi eğlenceli bir şekilde hissettirir.
💬 Loco soruyor:
“Sen hiç karanlıkta başka bir şeye benzeyen bir gölge gördün mü?”
Loco’yla başka bir maceraya ne dersin?
Loco’nun dünyasında keşfedilecek daha çok hikâye var.